Zaparzenie idealnego espresso w ekspresie ciśnieniowym wymaga koordynacji wielu elementów – stopnia zmielenia kawy, ubicia złoża w kolbie ekspresu, dobrania czasu ekstrakcji i temperatury wody, pompowanej pod ciśnieniem. Smak i zawartość naparu są pośrednio związane z tymi parametrami.

Celem naszych prac było zbadanie przesączania się wody przez warstwę materiału porowatego – kawy – i towarzyszące przepływowi procesy rozpuszczania i ekstrakcji chemicznej. Przy pomocy układu hydraulicznego opartego na kawiarnianym ekspresie do kawy udało nam się scharakteryzować poszczególne etapy procesu parzenia espresso.

Ponadto zaproponowaliśmy model teoretyczny przepływu reaktywnego przez niejednorodny ośrodek porowaty, który posłużył nam do interpretacji danych z pomiarów. Efektem projektu była charakteryzacja poroelastycznych własności kawy przy różnych ciśnieniach parzenia.

Uzyskane wyniki opublikowaliśmy w czasopiśmie „Physics of Fluids”. Pokazaliśmy po raz pierwszy, że własności sprężyste krążka kawowego mają wpływ na dynamikę parzenia kawy i scharakteryzowaliśmy, w jaki sposób materiał rozpuszczalny przesącza się do filiżanki. Wyniki te przybliżają nas do zrozumienia, jak przebiega erozja mechaniczna i chemiczna w przepływach w ekspresie ciśnieniowym.