Małe ceramiczne buteleczki z Ibizy od dawna łączono z wonnościami, olejkami i rytuałami pogrzebowymi. Najważniejszy zespół pochodzi z nekropolii Puig des Molins, ale w badaniach uwzględniono także naczynia z kilku innych stanowisk, w tym miejsc o charakterze sakralnym. Dzięki temu projekt nie ograniczał się do jednego cmentarzyska, lecz pozwalał spojrzeć na unguentaria jako element różnych praktyk: pogrzebowych, rytualnych i być może symbolicznych.

Wizyta studyjna w Museu Arqueològic d’Eivissa i Formentera, realizowana we współpracy z José Maríą Lópezem Garím, pozwoliła rozpocząć odpowiedź od samych naczyń. Udokumentowano 88 obiektów, wykonując zdjęcia, rysunki i opisy makroskopowe. Szczególną uwagę poświęcono różnicom technologicznym - od naczyń toczonych na kole po ręcznie lepione, silnie uproszczone formy, które mogły mieć znaczenie bardziej symboliczne niż użytkowe.

Na tej podstawie wyróżniono siedem typów unguentaria i wskazano grupę naczyń do dalszych badań: 35 obiektów do potencjalnych analiz pozostałości organicznych oraz 20 fragmentów ceramicznych do analiz archeometrycznych. Wizyta miała więc charakter badań wstępnych i przygotowała zachodni, ebusitański komponent większego projektu OPUS, właśnie złożonego do NCN, dotyczącego molekularnych badań unguentariów z Fenicji, Cypru i Ebusus/Ibizy.

Projekt otworzył możliwość porównania mikro-naczyń z Ibizy z podobnymi formami znanymi z Lewantu i postawienia szerszego pytania o rolę zapachu i substancji organicznych