Aktualna sytuacja epidemiologiczna i wojenna powoduje wzrost zainteresowania dziejami klęsk elementarnych. Warunkami niezbędnymi występowania epidemii dżumy w południowo-zachodnich guberniach Rosji w latach 1770-1812 były: niedostatki zachowania dystansu społecznego i niedoskonałości w zarządzaniu kryzysowym. Niedostatki zachowania dystansu społecznego wynikały głównie z powodu trwających wojen i niepokojów społecznych.

Analizowane były działania lekarzy (Daniło Samojłowicz, Iwan Poletika, Siła Mitrofanow, Johann Filip Fokkelmann). Z powodu stałego zagrożenia epidemiami tworzono w Rosji etaty lekarzy kwarantann. Wiąże się z tym zagadnienie skuteczności działania administracji i lekarzy w warunkach absolutystycznego Imperium Rosyjskiego.

Badaniu poddane zostały poglądy lekarzy na przyczyny występowania, przebieg i terapię dżumy. Wykorzystane zostały, oprócz tradycyjnej metody bezpośredniego ustalania faktów i porównawczej, następujące narzędzia teoretyczne: teorie modernizacji i neomodernizacji, a także instytucjonalizacji, medykalizacji i profesjonalizacji.

Realizacja projektu miała znaczenie dla różnych zakresów badań historycznych: historii medycyny i farmacji, historii administracji, historii wojskowości.